درباره مجتبی کرمی


توصیه نامه ها


سفیر پیشین بریتانیای کبیر در ایران


سفیر فرانسه در ایران


نماینده سازمان ملل در ایران


استاد آیدین آغداشلو


موزه هنرهای معاصر تهران

گفتگویی بی پایان

آنچه برای من مهم است تغییر است و نماندن در فضایی ساکن و در خود تنیدن، هنر مرز نمی شناسد نه برای من و نه برای غیر خود من... انجام دادن کاری که دیگران انجام نداده اند بدونه ترس از اینکه آیا در آنجا آبی بدست می آید یا نه... در این مسیر آب هدف نیست و تنها کشف آن چیزهایی ست که دیگران تجربه نکرده اند. تو کاری نکرده ای ، زمانی که پای بر جای دیگران میگذاری. پس تجربه ای متفاوت راهیست پر مخاطره که برای من ارزش جنگیدن را دارد.

آنچه مرا می آزارد تکیه بر کلیشه های گذشت زمان در دست هنرمندان دیگر است. و هیچ چیز به انداره باز کردن جاده ای نو در دنیایی بکر برایم هیجان ندارد. نترس باش و پر امید با کوله باری از تجربه از انسانهای بزرگی که عمر خود را بر باز کردن جاده ای نو گذاشته اند، نه دنباله رو انسانهای دیگران بزرگ کرده ای که، فقط با اعتبار دیگران بزرگ شده اند که آن راه به بی راهه میرود.

پا گذاشتن در مسیری از هنری از نوشتنی غریب در میان مردمی غریب تر کاری سخت و پر هزینه بود اما مرا سیراب نکرد... هنر خوشنویسی در گام اول برای من تکنیکی تکراریست ، که در زمان حال فقط هیجانی را از دیگران به من منتقل میکند و برای من شوقی دیگر ندارد.

اما هنوز راههای کشف نشده پیش رویم هستند و در زمانی درست، قدم در سرزمین رنگ و تصویر گذاشتم قدمی که دریافتم نشانه های آن را در دوران کودکیم دیده بودم. و خود را به ناگهان در جایی دیدم که برایم مرزی وجود نداشت، کاش آنقدر عمر داشتم که به تک تک این جاده های ناشناخته قدم می گذاشتم.

قدمهایی که از رویا و خیال خود ایجاد می گردد، به پشت سر به اطراف نگاهی ندارم و فقط به خود درونم فرو میروم و از آنچه خداوند در طبیعت بی کرانش آفریده الهام می گیرم....

فکر فکر و فکر.... زبیا ترین بخش خلق اثرم. و برای من پایانیست بر خلق اثر و زمانی کوتاه در اجرای آن. که فقط در در ساحل خلق اثر پرسه میزنم. و همچنان به تو فکر میکنم.... و هیچ چیزی را نمیتوانم در کار هنریم پیش بینی کنم... شاید نقاش شاید شاعر شاید مجسمه ساز و شاید کوهنوردی در اعماق غاری بس مرتفع بدونه چتر نجات....

X
¤